هم‌بنیان‌گذار و مدیرعامل رهاکو
دکتری مدیریت · فعال صنفی فناوری اطلاعات
من رعنا، در دی‌ماه ۱۳۶۵ در خانواده‌ای مذهبی چشم به جهان گشودم… 😂
بچگی‌هام نزدیک روستای ولدآباد، از توابع شهرستان بوئین‌زهرا در قزوین گذشت؛ لابه‌لای گندم‌زارها و آفتابگردون‌ها. بابام کشاورزی خونده بود و قبل از ازدواج، توی اون منطقه زمین خریده بود و از تهران رفته بود اونجا. (سال ۹۷، بابام رو در ۵۹سالگی به خاطر سرطان کبد از دست دادیم. بابایی که خاطرهٔ مزرعه و گندم‌زارها و تراکتور، همه با اون برام زنده‌ان.)
مامانم خانه‌دار بود و همراه و شریک سال‌های غربت بابام. زندگی توی مزرعه فقط کار بابام نبود؛ مامان هم در کنار رسیدگی به خونه و ما، توی کارهای مزرعه کمک می‌کرد. سهمش از اون زندگی، هم کار و زحمت بود، هم تنهاییِ دوربودن از خانواده و آشناها. ما بچه بودیم و بیشتر بازی‌ها و خوشی‌های مزرعه رو می‌دیدیم؛ حالا که به اون روزها فکر می‌کنم، زحمت‌های مامان رو بیشتر می‌فهمم.
کتاب هم بخش مهمی از زندگی‌ش بود؛ خیلی از ساعت‌های تنهایی‌ش رو با مطالعه پُر می‌کرد و برای ما هم قصه و کتاب می‌خوند. کنار دنیای مزرعه، با قصه‌های مامان یه دنیای دیگه هم داشتیم.
دنیای من و تنها برادرم، حمیدرضا، همون مزرعه بود؛ با سگ و گوسفند و مرغ‌ها و بازی‌هایی که با هم می‌کردیم. یکی از تفریح‌هامون هم تراکتورسواری بود. هنوز قدمون نمی‌رسید که هر کدوم تنهایی هم فرمون رو بگیریم، هم پامون به گاز برسه؛ برای همین دوتایی کنترلش می‌کردیم، یکی فرمون رو می‌گرفت و اون یکی گاز رو، و توی مزرعه از این‌ور به اون‌ور می‌رفتیم!
کمکم بزرگ‌تر شدیم و پامون به پدال‌ها رسید. خلاصه، من رانندگی رو با تراکتور یاد گرفتم!
زمستون‌ها اون‌قدر برف می‌اومد که رفت‌وآمد سخت می‌شد. بابابزرگم از تهران می‌اومد و بهمون سر می‌زد. مهمون‌اومدن رو خیلی دوست داشتم، ولی رفتنشون برام سخت بود؛ یادمه هر بار مهمونی می‌رفت، گریه‌کنان تا سر جاده دنبالش می‌رفتم. هنوز هم از اون سال‌ها، همین خاطره‌ها بیشتر توی ذهنم مونده.
یادگاری‌هایی از بچگی
برای شروع ابتدایی، از مزرعه رفتیم شهر بوئین‌زهرا تا امکانات درس‌خوندن داشته باشیم. توی مدرسه هم باهوش بودم، هم شیطون؛ بیشتر درگیر کارهای فوق‌برنامه می‌شدم، از تئاتر و سرود گرفته تا شورای مدرسه. کلاس پنجم نقش دیو رو بازی کردم و هنوز عکسش رو دارم. یاد تبلیغات شورای مدرسه هم که می‌افتم خنده‌م می‌گیره؛ کاغذ می‌چسبوندیم به در و دیوار که اگه به من رأی بدین، اردوها رو بیشتر می‌کنم یا توپ والیبال و طناب جدید می‌گیرم!
علاقه‌م به کامپیوتر هم از همون رفت‌وآمدهای مدرسه جدی شد. کلید سایت کامپیوتر دست من بود و فرصت داشتم بیشتر با دستگاه‌ها وقت بگذرونم. دوست داشتم بفهمم کامپیوتر چطوری کار می‌کنه، هر قطعه‌ش چه کاری انجام می‌ده و چطور همه‌شون کنار هم کار می‌کنن. هر چی بیشتر می‌فهمیدم، سؤال‌های بیشتری برام پیش می‌اومد.
دیپلم ریاضی گرفتم، ولی علاقه‌م به کامپیوتر اون‌قدر زیاد بود که بعدش دیپلم کامپیوتر هم گرفتم و ادامهٔ تحصیلم رو از همون مسیر رفتم. نوزده‌سالم که شد، اومدم تهران؛ برای دانشگاه و شروع کار. نرم‌افزار خوندم و بعد فناوری اطلاعات. کارکردن در کنار درس کمکم می‌کرد چیزهایی رو که یاد می‌گرفتم، توی محیط واقعی تجربه کنم.
توی شرکت‌های مختلف کار کردم و تجربه‌های جالبی به دست آوردم. با آدم‌های زیادی آشنا شدم و شیوه‌های مختلف کارکردن رو دیدم. کارمند خوبی بودم و کاری رو که بهم می‌سپردن جدی می‌گرفتم. خوشحالم که با گذشت این سال‌ها، هنوز با مدیرهای اون موقعم سلام‌وعلیک و ارتباط خوب دارم. این رابطه‌ها از چیزهای قشنگی‌ان که از اون سال‌ها برام مونده.
سال ۹۴ به جمعی پیوستم که به کار توی حوزهٔ مجازی‌سازی علاقه داشتن. من نفر چهارم بودم و با هم رهاکو رو ساختیم. یه واحد کوچیک توی خیابون ۱۶ آذر داشتیم و کارمون رو از همون‌جا شروع کردیم.
تازه کنار خودِ کار، مالیات و بیمه و فلان مجوز و بهمان مجوز هم از راه رسید؛ همون دردسرهایی که خیلی از شما هم از نزدیک تجربه‌شون کردین. باید هم کار رو جلو می‌بردیم، هم یاد می‌گرفتیم با این همه مسئولیت تازه چطور کنار بیایم. بعضی وقت‌ها با خودم می‌گفتم: «کارمند می‌موندم راحت‌تر نبود؟!» بس که هر طرف رو نگاه می‌کردم، یه چالش تازه بود.
همون سال ۹۴ برای اولین بار توی الکامپ شرکت کردیم. استقبال از محصول زیروکلاینتمون اون‌قدر خوب بود که با خودمون می‌گفتیم: «خدایا، بعد نمایشگاه با این درخواست‌های چندصدتایی چیکار کنیم؟!» ولی نمایشگاه تموم شد و تا ماه‌ها خبری از اون سفارش‌هایی که توی ذهنمون ساخته بودیم نشد. ما موندیم و کلی فرم پُرشدهٔ نمایشگاه، ولی… خبری نبود!
در کنار کار روی اون دستگاه، شروع کردیم به تحقیق که چرا سیستم‌عامل رو خودمون توسعه ندیم؟ رفتیم سراغ دستگاه‌های رزبری‌پای و شروع کردیم به کدزدن. کلی آزمون‌وخطا داشتیم تا محصول کمکم شکل گرفت و به نتیجه رسید.
ترکیب اون جمع اولیه هم در طول مسیر تغییر کرد. وقتی اوضاع سخت شد، همکارهای اون جمع یکی‌یکی رفتن و هر کدوم مسیر خودشون رو ادامه دادن. من تصمیم گرفتم بمونم و برای ادامهٔ کار تلاش کنم. زمین خوردیم، بعضی راه‌ها رو عوض کردیم و دوباره جلو رفتیم؛ با سرمایه و وقت خودمون و بدون پشتوانهٔ حمایتی دولتی یا خصوصی.
با تقسیم کار توی شرکت و علاقه‌ای که همیشه به مدیریت داشتم، این حوزه رو انتخاب کردم و در کنارش ادامهٔ تحصیل دادم. قبلش هم دوره‌های مالی و فروش رو کامل گذرونده بودم.
کمکم کارمون رو گسترش دادیم. دو تا از محصولاتمون رو دانش‌بنیان کردیم و مجوزها رو دونه‌دونه گرفتیم. واردات و صادرات رو تجربه کردیم، پروژه‌های بزرگ دولتی در حوزهٔ خدمات تخصصی فناوری اطلاعات انجام دادیم و توی نمایشگاه‌های تخصصی شرکت کردیم. کارمون از مجازی‌سازی تا طراحی و اجرای زیرساخت و خدمات پشتیبانی و نگهداری گسترش پیدا کرد. سیستم‌عاملمون هم توی سازمان‌های دولتی و شرکت‌ها استفاده می‌شه.
توی نمایشگاه الکامپ ۱۴۰۵، اتفاقاً اولین مشتری دستگاه خودمون رو دوباره دیدیم. از صبر و حمایتشون تشکر کردیم؛ همراهی‌شون به توسعهٔ محصولمون کمک کرده بود. دیدن دوباره‌شون، خاطرهٔ اون روزهای اول و مسیری رو که با آزمون‌وخطا طی کرده بودیم زنده کرد.
در کنار ادارهٔ رهاکو، توی جمع‌ها و کمیسیون‌های صنفی هم حضور داشتم. اونجا فرصت پیدا کردم تجربهٔ همکارهای بیشتری رو بشنوم و با مسئله‌هایی آشنا بشم که از زاویهٔ شرکت خودمون نمی‌دیدم. دوست دارم تجربه‌ای که توی این سال‌ها به دست آوردم، توی این جمع هم به کار بیاد و خودم هم از همکارها یاد بگیرم.
